Het leven in het eeuwenoude Girona

Girona is een stad die bekend staat om haar oude binnenstad, de karakteristieke bruggetjes over het water en de vele wielrenners die hier wonen. Het is jullie vast al wel duidelijk waarom ik vorige week het vliegtuig naar Girona heb genomen. Namelijk voor de fenomenale architectuur van deze eeuwenoude bruggetjes.

Even over de prijs van het vliegticket, dat was €14,99 met RyanAir, even stille en onzichtbare promoting doen, je weet wel. Hiervoor reis je nog niet eens een enkele reis van Zwolle naar Amsterdam. Dus mannen, neem je vrouw eens een keer mee voor een leuk weekendje weg (wat waarschijnlijk al veel te lang is geleden) en neem haar mee naar Girona!

Daar stond ik dan op de luchthaven van Girona-Barcelona met twee koffertjes en een bungelende helm op zoek naar een taxi. Daar stond ik dan als een hopeloze toerist te wachten op taxi’s die er niet stonden en er ook niet aan kwamen. Op het moment dat ik dacht; Hoe kom ik nu in vredesnaam in Girona terecht, kwam er een vrouw naar me toegelopen. ‘Kan ik je een lift aanbieden?’. ‘Graag’, zei ik en ze bracht me naar het centrum van Girona. Wat een liefde op deze wereldbol! Waar vroeger liften nog de normaalste zaak van de wereld was, zijn zulke geweldige lieve mensen die je een lift geven een soort uitstervend ras geworden, heb ik het idee. Ik moet toegeven dat ietsjes later de aap wel uit mouw kwam. Haar zoon deed ook aan wielrennen en ze zag aan mijn helm dat ik daarvoor ook naar Girona kwam. 1+1=2!

Eenmaal aangekomen in het teamhuis van mijn ploeg AnPost Chainreaction, is het eerste wat je doet even de koelkast uitgebreid inspecteren. Het viel me al snel op dat iedere inwoner zijn eigen kastje had met spullen. Het mooie is dat er dus vrijwel in ieder kastje exact hetzelfde staat, zoals pasta, rijst, havermout, honing, kaneel en ei. Van de hoeveelheid pasta hier zal je hoogstwaarschijnlijk heel Girona één avond van pasta kunnen voorzien. Ik ben zelf meer voorstander van het gezamenlijk eten en inkopen van de benodigde producten. Maar goed, ik ben maar naar de Lidl gewandeld en heb daar uiteraard ontzettend gezonde producten meegenomen.

De volgende dag kwamen de eerste ploeggenoten hun intrek nemen hier in het huis en daardoor steeg de bezettingsgraad met 200%. Ik ging weg voor mijn allereerste rondje. Hoewel ik vroeger vele jaren op de camping heb gestaan niet ver van Girona, had ik geen idee wat nou die mooie rondjes waren waar al die #GironaLovers en #CycleTours het over hadden. Dus ik ben maar vol gas over een halve snelweg naar de kust gereden. Vanaf daar was ik blij dat ik de TomTom op mijn iPhone kon openen. Deze bracht me redelijk in de goede richting, totdat hij een weg aangaf die er voor mij uitzag als een weg die meer bestemd leek voor paard en wagen.

Onder het motto YOLO ben ik die weg maar ingegaan, maar ik had het kunnen weten. 5 kilometer lang zand, water en stenen. Toen ik blij was dat ik zonder enkele lekke band van deze weg was afgeslagen, (ja, je raadt het al) reed ik 10 kilometer later op het mooiste wegdek in de nabije omgeving LEK! Ik vind het hele wielrennen allemaal superleuk, maar die bandjes verwisselen als je al vier uur op pad bent.. Verschrikkelijk. Als je ook last heb van dit fenomeen laat dit dan gewoon even weten. Schaam je er niet voor, lekke banden zijn gewoon kut. Sorry voor dat woord trouwens.

Even terug naar het mooie Girona. Aangezien lange duurtrainingen met een leuke groep vaak leuker zijn om te doen dan alleen, gingen we met een groep vertrekken vanaf Service Course, een fietsenzaak gerund door oud-prof Cristian Meier. Hij heeft zijn passie van koffie en fietsen prachtig weten te combineren, door drie mooie fietsenzaken/koffietentjes in Girona op te zetten; La Fabrica, Espresso Maffia en de Service Course. 9:30 was het vertrek. Met een groep van 30 mannen en vrouwen maakten we een prachtige tocht langs de kust bij Lloret de Mar, Tossa de mar en via Platja d’Aro zo weer terug het binnenland in. Sommige jongeren komen voor andere doeleinde richting Lloret de Mar schijnt, maar mocht je na een bezopen avond en het hebben van een fikse kater op het idee komen om een rondje te gaan fietsen. Dan kan ik het zeker aanraden om die prachtige kustweg af te rijden.

Deze blog is gemaakt in samenwerking met Rijcko Treep

Eén gedachte over “Het leven in het eeuwenoude Girona

  • 7 februari 2017 om 22:55
    Permalink

    Vlot geschreven, fijn om lezen! ? ?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *