De charme van de trainingskoers

Ieder jaar wanneer de schaatsliefhebbers nog steeds de hoop hebben op een nieuwe Elfstedentocht, beginnen de wielrenners met de eerste trainingswedstrijden. Deze wedstrijdjes zijn overal door Nederland te vinden, de enige benodigdheden zijn:

– Zoveel mogelijk super nerveuze en enthousiaste wielrenners.
– Een stuk afgelegen polder, bos of verlaten dorp.
– De kassamevrouw, die je in ruil voor meestal 3,50 euro een rugnummer met speldjes geeft.
– Een finishlijn.
– Verkeersregelaars, dit zijn er meestal vier aangezien er vaak ook maximaal vier bochten in het parcours zitten

Afgelopen zaterdag was het weer zo ver, de allereerste trainingskoers op ‘T Loo. Dit dorpje heeft naar schatting maximaal 500 inwoners, maar organiseren wel traditiegetrouw de ‘openingwedstrijd’ van het wielerseizoen in de omgeving.

De schoonheid van deze wedstrijd is dat het niet uitmaakt of je prof bent of amateur, vrouw of man, bij Shimano of Campagnolo rijdt, veel getraind of weinig getraind hebt. Iedereen rijdt bij elkaar in. De enige keuze is tussen A & B, waarbij A staat voor de ‘snellere’ groep en B voor de ietsjes minder snellere groep. Maar ook deze snelheden zijn in de loop der jaren behoorlijk genivelleerd.

Vanuit Zwolle kwamen we zaterdag met zo’n twintig plaatselijke wielrenners naar ‘T Loo gereden. De binnenkomst is te vergelijken met de lange zomervakantie op de middelbare school, wanneer je iedereen weer ziet. Je kent bijna iedereen, alleen velen zie je buiten het wielerseizoen niet zoveel. De eerste renners gingen met hun drie euro en vijftig cent in de hand al in de lange rij richting de inschrijftafel staan. Wat altijd prachtige conversaties oplevert als: ‘Hoe is de vorm?’ Of: ‘Ben je er klaar voor?’ Waarop vervolgens vaak geantwoord wordt met een bescheiden: ‘Ik weet het niet, we gaan het zien!’

Wanneer iedereen z’n rugnummer heeft opgespeld, zijn eten in de rugzakjes heeft gedaan en sommigen de benen al insmeren met warming-up-olie, begeven we ons naar de start. Om 12 uur klinkt het startschot. Met zo’n 200 renners vertrekken we om ongeveer 1 uur en 45 minuten rond te scheuren over een ‘afgezet’ parcours, onder het mom van wedstrijdritme opdoen en WINNEN! Hoewel iedereen zegt dat het gaat om trainen, blijkt toch dat iedereen heel graag wil winnen. Ik ben hier eerlijk gezegd niet anders in.

Er rijden drie sterke renners weg in het begin van de koers, hun voorsprong loopt op van 30 seconden naar 1 minuut. Ineens duikt een vrachtwagen voor het peloton de weg op, geen gevaarlijke situaties, de voorsprong is ineens opgelopen tot boven de twee minuten. Laten we het erop houden dat dit de charme van de trainingskoers is.

De wedstrijd gaat verder en verder, iedereen levert de strijd op zijn eigen niveau. Voor de een is dat op het tandvlees bij het peloton proberen te blijven, voor de ander is dat om het vertrouwde gevoel van tussen een peloton weer te krijgen en voor een ander is het doel om te proberen zoveel mogelijk andere renners het lastig te maken.

We gaan de laatste ronde in. Vijf renners, waaronder ikzelf, hebben zich losgemaakt van alle andere renners en gaan strijden voor de trofee der trofeeën en 10,1 punt voor het klassement (bij iedere wedstrijd worden er punten uitgedeeld en aan het einde van de reeks krijgt de winnaar een leuk bedrag mee naar huis). Ik zet de sprint in, ik zie de meet liggen. Ik voel dat ik voor lig en ga winnen. Ik doe mijn handen de luchh……haha nee dat deed ik niet! Geintje.

Het mooiste is om vervolgens na de finish ieder zijn eigen verhalen te horen. Hoe het ging, waarom die niet meezat, te weinig mogen trainen van de vrouw. Je kan het zo gek allemaal niet bedenken.

Eén ding is zeker, iedereen geniet van de charme van de trainingskoers.

Deze blog is gemaakt in samenwerking met Rijcko Treep

7 gedachten over “De charme van de trainingskoers

  • 31 januari 2017 om 18:42
    Permalink

    Leuk verhaal,gefeliciteerd !! Onze kleinzoon Wessel Krul was 10de op zijn 17de verjaardag….. Trotse Oma??

  • 31 januari 2017 om 20:38
    Permalink

    nog bedank dat je me een tijdje in het A peloton heb gehouden en dat op het tandvlees bijten kom bekend voor ???

  • 31 januari 2017 om 22:09
    Permalink

    Hopelijk de voorbode van een sterk seizoen Bas. Ik duim!

  • 1 februari 2017 om 08:02
    Permalink

    Mooie tekst en beelden! Was dit de eerste en laatste dit seizoen in T Loo of wordt dit iedere week/ maand georganiseerd? Graag een reactie.

  • 4 februari 2017 om 18:32
    Permalink

    Mooi, Bas!??

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *