Comeback in Luik-Bastenaken-Luik U23

Eindelijk, eindelijk. Na een lange periode van kwakkelen met m’n gezondheid kon ik afgelopen weekend weer zonder fysieke problemen een wedstrijd uitfietsen. Ik reed de beloftenversie van Luik-Bastenaken-Luik en wat een cool gevoel om met de eersten de Redoute op te rijden!

We gaan even in de tijd terug. Sinds ik terugkwam uit Portugal van mijn eerste wedstrijd van het seizoen, voelde ik mij constant moe, slap en futloos. Symptomen die ik wel eens vaker in het voorjaar heb gehad, maar waar ik nooit lang bij stil heb gestaan. Ook ditmaal dacht ik dat het wel snel over zou gaan. Maar deze keer bleef ik veel langer met dit gevoel zitten. En ondanks dat ik heel graag de fiets op wilde springen om te trainen voor het voorjaar was ik gewoon heel moe. Daarnaast kreeg ik ook nog rode ogen en galbulten op me rug, alsof de vermoeidheid nog niet vervelend genoeg was.

Ik ging nog wel van start in een aantal wedstrijden, maar achteraf bekeken sloeg dat helemaal nergens op. Ik had nul power in de benen en de eerste stroken met wind op de kant, de eerste heuvel of het eerste gat dat ik dicht moest rijden, kwam ik in de problemen. Ik had gewoon geen kracht in het lichaam. Normaal wanneer je een iets mindere vorm hebt, mis je net een paar procent, maar ik was op dit moment aan het vechten om de bevoorrading te halen. Je wilt niet weten hoe extreem moeilijk het is als je geen deel meer kan uitmaken van het spelletje. Dat je enkel pelotonvulling bent en dat je zo hard mogelijk achter het peloton aan moet rijden om zo ver mogelijk in de wedstrijd te komen. Dit is niet wielrennen op z’n mooist, deze achterhoedegevechten.

Hoe kan dit? Hoe kan ik de jaren ervoor met de betere meerijden en nu niet eens meer de finish halen? Dit vroeg ik mijzelf keer op keer af.

De weken daarna was ik vaker voor bloedcontroles in het ziekenhuis dan dat ik op de fiets mooie trainingen kon doen. Moeilijke termen als verhoogde eosinofielen en bronchitiale hyperactiviteit kwamen regelmatig voorbij. Mijn lichaam reageert enorm heftig op bepaalde situaties, waardoor je een enorm grillig prestatiepatroon kan krijgen. Met veel ups en downs. Het was fijn om te horen wat het is, waardoor ik een streep kon zetten onder deze maanden van kwakkelen met gezondheid.

Na verloop van tijd begon ik me steeds weer fitter te voelen en kreeg ik weer meer ‘power’ in mijn benen. En ja, dat is best wel handig met wielrennen. De eerste wedstrijd die ik na het afstappen in de eerste etappe van de Tour de Normandië weer zal rijden was Luik-Basternaken-Luik voor beloften. Deze wedstrijd was afgelopen weekend. Niet bepaald de makkelijkste koers om mee te beginnen met de beklimmingen van onder andere Col de la Redoute en Roche aux Faucons. Maar ik voelde me goed en had er enorm veel zin in.

Het startsein werd in Bastenaken gegeven, wij als beloftes hebben nog mazzel en hoeven niet zinloos op en neer te rijden maar mogen gewoon direct naar Luik. Na 10 kilometer zat ik direct in een sterke ontsnapping met een paar sterke renners van Axeon en BMC. Helaas kregen we niet de ruimte, maar het was voor mij wel een soort van sein. Klim voor klim ging vervolgens voorbij; steeds meer renners moesten lossen. Op de top van de Redoute waren we nog met een man of 35 over en ik zat er nog steeds bij. Het ging langzamerhand wel wat moeizamer, maar ik zat er nog bij. Wat voor mij als een kleine overwinning voelde om zo mee omhoog te rijden.

 

Helaas kreeg ik aan de voet van de klim Roche aux Faucons (op 20 kilometer van de finish) materiaalpech. We hadden ploegleiderswagen numero diep in de twintig en voor mij ging op dat moment ook langzaam het kaarsje uit. Deze combinatie betekende dat het voor de korte ereprijzen wel gedaan was, maar ik wilde de wedstrijd finishen! Samen met de Luxemburgse kampioen van de opleidingsploeg van AG2R ben ik naar de finish gereden. Balend van de materiaalpech, maar enorm tevreden over hoe ik hier met de eersten mee omhoog reed. Hopelijk kan ik deze lijn doortrekken.

P.s. Sorry voor de lange afwezigheid. M’n hoofd stond er eventjes niet naar om een blog te schrijven en slecht nieuws vertellen is niet altijd het leukste. Maar ik ben geen ‘quitter’!

Dankjulliewel,
Bas

Deze blog is gemaakt in samenwerking met Rijcko Treep

Eén gedachte over “Comeback in Luik-Bastenaken-Luik U23

  • 1 oktober 2017 om 01:37
    Permalink

    Bas,

    Als je iemand zoekt, die alles weet over Moskou, moet je Olaf Koens eens proberen te bereiken. Heeft er jaren gewoond.
    Twitter : https://twitter.com/obk?lang=nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *