Comeback in Luik-Bastenaken-Luik U23

Eindelijk, eindelijk. Na een lange periode van kwakkelen met m’n gezondheid kon ik afgelopen weekend weer zonder fysieke problemen een wedstrijd uitfietsen. Ik reed de beloftenversie van Luik-Bastenaken-Luik en wat een cool gevoel om met de eersten de Redoute op te rijden!

We gaan even in de tijd terug. Sinds ik terugkwam uit Portugal van mijn eerste wedstrijd van het seizoen, voelde ik mij constant moe, slap en futloos. Symptomen die ik wel eens vaker in het voorjaar heb gehad, maar waar ik nooit lang bij stil heb gestaan. Ook ditmaal dacht ik dat het wel snel over zou gaan. Maar deze keer bleef ik veel langer met dit gevoel zitten. En ondanks dat ik heel graag de fiets op wilde springen om te trainen voor het voorjaar was ik gewoon heel moe. Daarnaast kreeg ik ook nog rode ogen en galbulten op me rug, alsof de vermoeidheid nog niet vervelend genoeg was.

Ik ging nog wel van start in een aantal wedstrijden, maar achteraf bekeken sloeg dat helemaal nergens op. Ik had nul power in de benen en de eerste stroken met wind op de kant, de eerste heuvel of het eerste gat dat ik dicht moest rijden, kwam ik in de problemen. Ik had gewoon geen kracht in het lichaam. Normaal wanneer je een iets mindere vorm hebt, mis je net een paar procent, maar ik was op dit moment aan het vechten om de bevoorrading te halen. Je wilt niet weten hoe extreem moeilijk het is als je geen deel meer kan uitmaken van het spelletje. Dat je enkel pelotonvulling bent en dat je zo hard mogelijk achter het peloton aan moet rijden om zo ver mogelijk in de wedstrijd te komen. Dit is niet wielrennen op z’n mooist, deze achterhoedegevechten.

Hoe kan dit? Hoe kan ik de jaren ervoor met de betere meerijden en nu niet eens meer de finish halen? Dit vroeg ik mijzelf keer op keer af.

De weken daarna was ik vaker voor bloedcontroles in het ziekenhuis dan dat ik op de fiets mooie trainingen kon doen. Moeilijke termen als verhoogde eosinofielen en bronchitiale hyperactiviteit kwamen regelmatig voorbij. Mijn lichaam reageert enorm heftig op bepaalde situaties, waardoor je een enorm grillig prestatiepatroon kan krijgen. Met veel ups en downs. Het was fijn om te horen wat het is, waardoor ik een streep kon zetten onder deze maanden van kwakkelen met gezondheid.

Na verloop van tijd begon ik me steeds weer fitter te voelen en kreeg ik weer meer ‘power’ in mijn benen. En ja, dat is best wel handig met wielrennen. De eerste wedstrijd die ik na het afstappen in de eerste etappe van de Tour de Normandië weer zal rijden was Luik-Basternaken-Luik voor beloften. Deze wedstrijd was afgelopen weekend. Niet bepaald de makkelijkste koers om mee te beginnen met de beklimmingen van onder andere Col de la Redoute en Roche aux Faucons. Maar ik voelde me goed en had er enorm veel zin in.

Het startsein werd in Bastenaken gegeven, wij als beloftes hebben nog mazzel en hoeven niet zinloos op en neer te rijden maar mogen gewoon direct naar Luik. Na 10 kilometer zat ik direct in een sterke ontsnapping met een paar sterke renners van Axeon en BMC. Helaas kregen we niet de ruimte, maar het was voor mij wel een soort van sein. Klim voor klim ging vervolgens voorbij; steeds meer renners moesten lossen. Op de top van de Redoute waren we nog met een man of 35 over en ik zat er nog steeds bij. Het ging langzamerhand wel wat moeizamer, maar ik zat er nog bij. Wat voor mij als een kleine overwinning voelde om zo mee omhoog te rijden.

 

Helaas kreeg ik aan de voet van de klim Roche aux Faucons (op 20 kilometer van de finish) materiaalpech. We hadden ploegleiderswagen numero diep in de twintig en voor mij ging op dat moment ook langzaam het kaarsje uit. Deze combinatie betekende dat het voor de korte ereprijzen wel gedaan was, maar ik wilde de wedstrijd finishen! Samen met de Luxemburgse kampioen van de opleidingsploeg van AG2R ben ik naar de finish gereden. Balend van de materiaalpech, maar enorm tevreden over hoe ik hier met de eersten mee omhoog reed. Hopelijk kan ik deze lijn doortrekken.

P.s. Sorry voor de lange afwezigheid. M’n hoofd stond er eventjes niet naar om een blog te schrijven en slecht nieuws vertellen is niet altijd het leukste. Maar ik ben geen ‘quitter’!

Dankjulliewel,
Bas

Deze blog is gemaakt in samenwerking met Rijcko Treep

Van Enzo Knol naar ouderwets bloggen

Nee, de nieuwe Enzo Knol ga ik niet worden. Die ambitie heb ik vorig jaar laten varen. Begin vorig jaar ben ik begonnen met het maken van video’s en vlogs op YouTube. Ik dacht altijd dat het niet zo moeilijk zou zijn om er twee per week te maken. Maar ik kwam erachter dat ik mijn editkunsten lichtelijk heb overschat. Het ging meer tijd kosten dan ik dacht, wielrennen gaat natuurlijk wel voor. Dan zit je bijvoorbeeld in Japan en wil je een video uploaden, maar dan is de WiFi niet goed. Dan kan het zomaar vier uur duren voordat ‘ie geupload is. Het kan dan ook voorkomen dat je halverwege eens een keer gaat kijken en dat er dan staat dat het fout is gegaan. Dan blijkt dat het vloggen van Enzo Knol toch wel een hele kunst is.

Ik krijg nog steeds veel berichtjes van mensen die vragen of er nog een keer een filmpje komt. Ze vonden het namelijk wel leuk om te zien. Ik heb een poosje nagedacht wat ik wilde gaan doen en bedacht dat het wel leuk zou zijn om te bloggen in plaats van te vloggen. Vanaf nu probeer ik één keer per week een blog te plaatsen.

Waarom ik blogs wil gaan schrijven? Ik zal het via dit rekensommetje proberen uit te leggen. Elke dag heeft 24 uur. Als ik op trainingskamp ben, zoals nu, slaap ik zo’n 10 uur. 24-10=14. Meestal ontbijten we een half uur. Om 8 uur gaat het ontbijt open en staan we met 100 man in de rij te wachten om eten en drinken te krijgen. Om 10 uur gaat iedereen het hotel uit om te trainen. Gemiddeld trainen we 4,5 uur. Dus 14-5=9.

Een uurtje masseren, een uur uitgebreid dineren met de ploeg en een uur facetimen en appen met familie, vrienden en vriendin die de hele tijd contact met me proberen te zoeken. Ik vergeet bijna het snapchatten nog, alleen houd ik hiervoor geen stopwatch bij. Laten we zeggen een uur. Dan blijft er nog 5 uur over.

Wat verder nog tijd kost, is de chaos van de kamer proberen bij elkaar te zoeken, dus de was in de waszak doen etc. Daarnaast op spotify de nieuwste nummers doorzoeken en als ik een leuk liedje heb gevonden, speel ik hem minstens honderd keer af. Dit kost hooguit een kwartier op een dag. En dan is er nog tijd met de ploeg te besteden, mits ze niet op hun telefoon zitten, maar dat is nogal normaal in het hotel. Wat we dan doen? Laatst deden we de Travel Quiz met vragen als: ‘Wat is de hoofdstad van Colombia en in welke staat ligt de Grand Canyon?’ Het kwam erop neer dat ik toch nog wat opgestoken heb van de topografie-lessen in groep 8! Ik onthoud altijd van dat soort feitjes, al heb je er helemaal niks aan. Maar het is wel handig als je wil winnen!

 

Even terug naar waar we waren gebleven. Je komt hier dus om te fietsen en daarnaast moet ik veel rusten. Maar ik ben niet de persoon die 4 uur lang op bed kan blijven liggen. Die tijd die ik dus overhoud, wil ik graag aan dit soort dingen besteden. Om te laten zien wat ik allemaal meemaak in mijn leven.

Kortom, ik vind het leuk om op deze manier een inkijkje te geven in mijn leven. De meeste mensen hebben namelijk geen flauw idee wat je er daadwerkelijk voor moet doen om prof te worden. Een mooi voorbeeld is Daniel Teklehaimanot tijdens de Tour de France van 2015. Nadat hij de bolletjestrui voor het eerst aan mocht doen, hoorde ik veel mensen zeggen: ‘Dat is hem gegund, want hij is de eerste Afrikaanse wielrenner die in de bolletjestrui fietst.’ Maar die jongen kan ook gewoon heel hard fietsen. Hij is niet voor niets prof geworden. Er werd net gedaan alsof het een matige renner was en dat ze hem die trui maar als cadeautje gaven. Ik vind dat merkwaardig en wil daarom graag laten zien hoe een leven als wielrenner eruit ziet.

Deze blog is gemaakt in samenwerking met Rijcko Treep

AnPost Chainreaction 2017

Anpost 2017

We are at the beginning of a new cycling season. After an awesome roadtrip trough California with an old van and some well spent time with the family it’s time for a new season, with a new team. This year I moved over from the BMC Development team to AnPost Chainreaction. An Irish team with Sean Kelly as founder.

First of all, I’ve had some great years with BMC. It’s one of the best cycling development team of the world. I did races all over the planet, we had awesome dedicated staff & perfect material.

Up’s and downs are the two best words to describe my last season. In the first race of the season I broke my collarbone. It took me while to reach that level again and with Paris-Roubaix U23, my favourite race coming up. On that day, I was able to ride with the best guys over the cobbles. Unluckily the early break stayed away and I finished as 11th. My 3rd top 15 finish, included one podium, on a row. Later the year, I got infected by a bacterie in my elbow. The antibiotics that I received for treating my infection gave me unfortuneatly an allergic reaction. All by all the whole year was too incosistent to be fair.

Anyway, it is how it is and those setbacks also gave some new opportunities in life. After hard work of my managment/agent, we decided that AnPost Chainreaction would be a perfect fit for the next year. I went to a village near Brussel to meet the manager of AnPost. He told me his plans about the program and his new vision as team for 2017, changing to a development team. Especially the combination of riding the best U23 races as Paris Roubaix and next to that the big pro races like Tour of Great Britain seems awesome to me.

Right now, I am on the second camp with An Post. The first one has been already a succes. It’s only one month before racing starts again. I look forward to battle with and against my friends at BMC soon! For the people who are intrested, GP de Marseillaise & Ster de Besseges will problably be my first races in the green kit of AnPost Chainreaction.

Loveyou,
Bas